08/11: 18h30
Quand la plus âgée décède, l’enfant décide qu’elle, on ne la mettra jamais dans une boîte. Elle grandit, vit sa vie, devient biologiste et travaille dans un laboratoire. Mais ses promesses de petite fille remontent peu à peu à la surface.
Quelle place laisse-t-on à sa propre disparition, dans sa vie ? Et quand on est une marionnette, peut-on éviter l’évidence : être rangée dans une boite, à la fin du spectacle ?
Avec une maitrise impressionnante de la manipulation, deux ombres jouent avec les interstices, s’y engouffrent et nous entrainent vers de troublantes zones. Un récit simple et presque naïf, une plongée fascinante et douce dans les profondeurs de la vie. Des marionnettes qui nous font oublier ce qu’elles sont pour mieux nous interroger sur ce que nous sommes.
Une Tribu Collectif nous bouleverse une fois de plus les neurones et les émotions.
Wanneer de oudste sterft, besluit het kind: mij stoppen ze nooit in een doos. Ze groeit op, leeft haar leven, wordt biologe en werkt in een laboratorium. Maar langzaam duiken de beloften uit haar kindertijd weer op.
Welke plaats geven we aan ons eigen verdwijnen? En als je een marionet bent, kun je dan ontsnappen aan het onvermijdelijke: aan het einde van de show opgeborgen worden in een doos?
Met een indrukwekkende beheersing spelen twee schaduwen met kieren en openingen, verdwijnen erin en nemen ons mee naar ontregelende, verontrustende werelden. Een eenvoudig, bijna naïef verhaal, dat ons zacht, maar onweerstaanbaar, laat afdalen in de diepten van het bestaan. Marionetten die ons doen vergeten wat zij zijn, om ons des te meer te laten nadenken over wie wij zelf zijn.
Une Tribu Collectif weet ons opnieuw in het hoofd en het hart te raken.
When the grandmother dies, the child decides: they’ll never put me in a box. She grows up, lives her life, becomes a biologist and starts working in a lab. But slowly, promises from her childhood start rearing their heads.
How do we deal with our own disappearance? And when you’re a marionette, can you escape the inevitable: being locked away in a box at the end of the show?
With impressive control, two shadows play with cracks and openings, disappearing into them and taking us down to disruptive, worrying worlds. A simple, almost naïve story, that gently but irresistibly lets us descend into the depths of our existence. Marionettes that make us forget what they are, in order to make us think all the more deeply about who we are.
Une Tribu Collectif once again manages to touch our minds and hearts.